لینک های مرتبط









 
 
 

 
 
  جستجو
 
تاریخ : چهارشنبه 16 بهمن 1398     |     کد : 5514

آئین های باران خواهی، موضوع نشست دوم سه شنبه های تئاتری

دومین نشست از سلسله نشست های سه شنبه های تئاتری خانه هنرمندان سازمان، به موضوع آئین های باران خواهی با سخنرانی سیروس مصطفی دنبال شد.

به گزارش روابط عمومی سازمان، در این نشست که با حضور علاقمندان و فعالان حوزه تئاتر برگزار شده بود، سیروس مصطفی با اشاره به ریشه های شکل گیری مفهوم آئین در تاریخ حیات بشری گفت: آدمی برای پاسخ به چرایی بروز حوادث طبیعی همواره می کوشید با تقدیس این نمادها، راهی برای شناخت هر چه بهتر آن پیدا کند.

وی اضافه کرد: این در کنار تلاش آدمی برای امرار معاش و تامین نیازهای فیزولوژیکی نیز قرار می گرفت و این دو، در نهایت به شکل گیری آئین هایی برای ارتابط با مظاهر طبیعی منجر می شد.

مصطفی گفت: آدمی در ارتباط گیری با مظاهر طبیعت در تلاش برای پاسخ به تمناهای معنوی خود همواره از آئین هایی بهره برده است که در طول تاریخ، تبدیل به آئینهای نمایشی شده اند و همواره حیات خود را حفظ کرده اند.

وی افزود: آب، درخت و کوه از مظاهری هستند که تکیه و تاکید بر آنها، همواره در طول تاریخ نمود داشته و آدمی با رجعت به آنها و تلاش برای دستیبای به اهدافی در ادوار مختلف تاریخ، همچون ادوار آنیمیزم و شامانیزم، کوشیده که ارتباط خود را بعد معنوی این مظاهر حفظ کند.

وی آئین های باران خواهی را به عنوان یکی از مهمترین آئین های موجود در تاریخ یاد کرد و افزود: این آئین ها به صورت هایی گوناگون و با مقدماتی که هر یک نشان از ویژگی هایی در باورهای مردمی است، اجرا شده و طلب باران اتفاق می افتاد.

وی صورت برگزاری این آئین ها را سرشار لابه و تضرع خواند و افزود: در این مراسم ها که برای خشکسالی و حتی دیرتر از موعد باریدن باران صورت می گرفت، با حضور همگانی مردم و اهالی شهر یا روستا در محیطی خارج از شهر و نزدیک به سایر مظاهر طبیعت، نظیر کوه، رودخانه و درختان صورت می گرفت تا تاثیر بیشتری بر مطالبه و تضرع خود بگذارد.

وی خاطر نشان کرد: آغاز این مراسم با همراهی کودکان نابالغ بود که زمان برگزاری مراسم باران خواهی را با گرداندن عروسکی به نام «چمچه خاتون» در معابر و گذرها اطلاع رسانی می کردند و روز برگزاری مراسم باران خوااهی، اهالی شهر با تمام وجود باران طلب می کردند.

مصطفی ادامه داد: این، البته جنبه ای کاملا حیاتی داشت چرا که نباریدن باران، می توانست حیات مردم را به مخاطره بیندازد.

وی تاکید کرد: این امر البته لزوما به خاطر نباریدن باران نبود، در موسم باران که بارش آن به تعویق می افتاد، اهالی شهر احساس خطر می کردذند و برای طلب باران به حاشیه روستا و یا شهر مراجعه می کردند.

وی یادآور شد: این آئیین هر چند قدمتی چند هزار ساله دارد، اما هنوز هم در برخی نواحی و مناطق برگزار می شود و با صورت هایی جدیدر تر در قالب نماز استسقا، برگزاری آن صورت می گیرد.

وی افزود: آئین های باران خواهی و نظایر آن در استمرار سده ها، شکال ماندگاری به خود گرفته است و نشان دهنده اهمیت برگزاری آن و نیز تلاش برای ارتباط آدمی با مظاهر طبیعت است.


مدیر سایت  سازمان فرهنگی هنری شهرداری تبریز