لینک های مرتبط









 
 
 

 
 
  جستجو
 
تاریخ : يکشنبه 27 تير 1389     |     کد : 102

یادهای بی فراموشی

زندگی آنقدر مشغولت کرده، گرفتاری ها آنقدر خسته ات کرده، روزمرگی آنقدر بی حوصله ات کرده که از سر کوچه بی توجه رد می شوی تا به خانه برسی. هر روز از خانه که بیرون می آیی نام خیابان محل کارت را بی هیچ دقتی برای تاکسی فریاد می زنی. انگار نامی که بر زبان می آوری تنها یک واژه سرگردان است. دیگر نه نام کوچه ها و کوی های محله ات و نه نام میدان ها و خیابان های شهرخود را معنا نمی دهی. انگار که تنها یک نام هستند. اما بی شک جایی پس پشت همه روزمرگی ها و خستگی ها، جایی ورای تمام بی حوصلگی ها، جایی ته دلت می دانی که انسان هایی که نام نامی شان کوچه ها و خیابان هایمان و بیش از همه خاطره هایمان را زینت بخشیده است، دریایی بودند از عشق و دلاوری. امید روزهای سختمان بودند و مقابل چشمانمان چون خورشید تابیدند و در خون غلتیدند و غروب کردند. می دانیم که دنیا هم وارونه شود نمی توانیم جوانمردی ها و ایثار مردان بزرگ را از یاد ببریم.

 زندگی آنقدر مشغولت کرده، گرفتاری ها آنقدر خسته ات کرده، روزمرگی آنقدر بی حوصله ات کرده که از سر کوچه بی توجه رد می شوی تا به خانه برسی. هر روز از خانه که بیرون می آیی نام خیابان محل کارت را بی هیچ دقتی برای تاکسی فریاد می زنی. انگار نامی که بر زبان می آوری تنها یک واژه سرگردان است. دیگر نه نام   کوچه ها و کوی های محله ات و نه نام میدان ها و خیابان های شهرخود را معنا نمی دهی. انگار که تنها یک نام هستند. اما بی شک جایی پس پشت همه روزمرگی ها و خستگی ها، جایی  ورای تمام بی حوصلگی ها، جایی ته دلت می دانی که انسان هایی که نام نامی شان کوچه ها و خیابان هایمان و بیش از همه خاطره هایمان را زینت بخشیده است، دریایی بودند از عشق و دلاوری. امید روزهای سختمان بودند و مقابل چشمانمان چون خورشید تابیدند و در خون غلتیدند و غروب کردند. می دانیم که دنیا هم وارونه شود نمی توانیم جوانمردی ها و ایثار مردان بزرگ را از یاد ببریم.

22 سال از آن روزهای سخت و طاقت فرسا گذشته و نسل امروز جامعه ما،از سرخی خون شقایق ها، از تلخی زهر گونه گلوله بر قلب ها، از داغ فرزند بر دل مادر چیزی نمی دانند. شاید نبودند وقتی هزاران هزار پیر  و جوان، چون سرو، ایستاده افتادند تا ما بایستیم. شاید ندانند اما در مدرسه گذر زمان این تکلیف امروز من و توست تا به یادش بیاوریم که این همه آسایش ارزان به دست نیامده است. باید  فریاد بزنیم که کوچه ای که در آن زندگی    می کنی، مدرسه ای که در آن درس می خوانی، خیابانی که هر روز از آن می گذری به نام نامی نهایت از خود گذشتگی مزین است. باید بدانند که این ها تنها یک نام ساده نیستند. این تاریخ پر افتخار خاک میهن است که پیکر هزار لاله را در آغوش گرفته و پایداری کرده است. و این دین به گردن من و توست.

امسال تابستان با سومین جشنواره تابستانی تبریز، هر عصر در محلات جمع می شویم. محلاتی که دیروز صدها مرد را از آغوش گرم خانه به دامان سرد خاک فرستاده اند و امروز نامشان بر تابلوهای آهنین کوچه ها حک شده و مانده است. خانواده های شهدا، جانبازان و ایثارگران را مهمان برنامه هایمان می کنیم.دستشان را می بوسیم و بار دیگر یادآوری می کنیم که داغ فرزندانشان  بر دلمان تازه و یاد ایثارگری هایشان بر صفحه قلبمان تا ابد حک شده است. می گوییم که فراموش نکرده ایم و می خواهیم که فرزندانمان نیز فراموش نکنند که فراموشی مرگ انسانیت است.

حسین نجفی، مدیر عامل سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تبریز، جشنواره تابستانی را فرصت مناسبی برای معرفی مفاخر،مشاهیر و شخصیت های برجسته ای که در تاریخ فرهنگ، هنر و حماسه ملت آذربایجان نقش آفریدند، می داند و می گوید: محلات مختلف شهر تبریز میزبان سومین جشنواره تابستانی هستند . تجلیل از خانواده اشخاصی که روزگاری بدون منت از بزرگترین سرمایه خود که زندگی می باشد گذشتند تا  عزت و افتخار میهن حفظ شود  یکی از وظایف جشنواره تابستانی است تا جوانان بدانند محله ای که در آن زندگی می کنند چه مردانی در خود پرورانده است.

نجفی معتقد است که این کار از جهات مختلف می تواند تاثیر داشته باشد. وی می گوید: یکی از وظایف سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تبریز ارائه الگوهای مناسب برای برنامه های فرهنگی می باشد و این تجلیل که به صورت نمادین از چند تن از خانواده های شهدا و ایثارگران صورت می گیرد می تواند تاکیدی برضرورت ادای احترام به این عزیزان باشد، از طرفی با این کار، خانواده شهدا خواهند دانست که فراموش نشده اند و هنوز هم مردم و مسئولین از خود گذشتگی های آنان و فرزندانشان را به یاد دارند و این تکریم کاری است که در هر فرصتی باید انجام شود.

در جنگ تابستانی محله مفتح از خانواده شهید صحبت حضرتی، عباس سعید امامیو شهید احد بیتی تجلیل به عمل آمد. پدر شهید بزرگوار احد بیتی پس از مراسم می گوید: روزی که ما جوانان خود را به جنگ با دشمن فرستادیم هیچ انتظاری از هیچ کس نداشتیم و فرزندان ما  فقط به خاطر دفاع از وطن به جبهه رفتند. در حال حاضر هم هیچ یک از خانواده هایی که فرزندان خود را از دست داده اند، نیازی به تجلیل و تکریم نمی بینند اما بدون شک انجام چنین کاری می تواند ذره ای  از داغ دل ما را تسکین دهد و ما را مطمئن کند که هنوز فرزندانمان از یاد نرفته اند.

 

 


مدیر سایت  سازمان فرهنگی هنری شهرداری تبریز